Podwójna Porcja

 



Studio telewizyjne. Scena w czerwonych barwach i dwoma wielkimi jaszczurkami wyhaftowanymi na kurtynach. Dwieście osób siedzących ciasno obok siebie na małych trybunach. Tysiące osób przed ekranami telewizorów. Wszyscy w skupieniu patrzyli na mężczyznę stojącego na środku sceny. Napięcie, wręcz ekscytacja, były fizycznie odczuwalne, jak gdyby zostawiały mdło-słodki smak na wysuszonych, spragnionych tego ustach. Ustach należących do widowni, która nie potrzebowała wody, tylko jak jeden organizm ekscytowała się na myśl o uczcie dla swojej grzesznej, ale już niedługo zbawionej duszy. 

Mężczyzna stojący na środku sceny był w średnim wieku, przeciętnego wzrostu, a do tego miał bardzo wyćwiczoną, wyprostowaną sylwetkę, choć z brzuchem sugerującym kontemplację, dobrobyt i wiek. Krótkie, pieczołowicie ułożone na bok czarne włosy i wypomadowane wąsy. Obraz dopełniały szyty na miarę czerwony garnitur i mikrofon stworzony na zamówienie, który trzymał niczym berło. Emanowała od niego siła, która wyczuwalnie nie potrzebowała żadnego wsparcia, by kierować tłumem. Wręcz przeciwnie, tłum był tłamszony, a jednocześnie z tego powodu przeszczęśliwy. Mężczyzna promieniował pewnością siebie i energią, która odurzała i onieśmielała, a której wszyscy dookoła łaknęli, by mieć choć odrobinkę dla siebie. 

 

Mężczyzna, którego możemy określić jako kaznodzieję, nazywał się Aiden. Nazwisko pozostaje nieznane, choć krążyły różne teorie na ten temat. Fani, a także youtubowi badacze, doszukiwali się, czy jego nazwisko brzmiało Smith, Kowalski, czy może Montana, jak twierdzili fani z krajów południowych. Czasem miał lekko niecodzienny akcent, ale mogła to być jego gra ze słuchaczem bądź myślenie życzeniowe ze strony fanów czy badaczy.

 

Aiden, kiedy mówił, miał taki charakterystyczny wyraz twarzy: brwi i usta zaciśnięte, jakby po raz setny tłumaczył proste zagadnienie nachalnemu klientowi, chcąc przy tym zachować wyrozumiałość, bo wiedział, że rozmawia z kimś mało inteligentnym.

- I zaprawdę powiadam wam: samo wypowiadanie imienia Pana wprowadzi was w ekstazę, w jaką żadne tabletki, żadne cielesne uciechy, żaden sukces - nic was tak nie uniesie - mówił przy tym szczególnie głębokim głosem, który brzmiał, jakby chór basowy podkreślał każde jego słowo.

 

- Nigdzie nie znajdziecie takiego ukojenia jak w słowie Pana. Obiecuję wam to. Możecie sobie mieć wszystkie Mercedesy tego świata. Do stóp padać wam mogą masy, ale wy dalej będziecie czuć pustkę w sercu. Będziecie jak ten owoc: piękny i lśniący na zewnątrz, w środku przeżarty przez zło, zgniły, bezcelowy, a miąższ, który pozostał, będzie trącić kałem. Nie bójcie się jednak, bo ja to zło potrafię zatrzymać. Ja i głos naszego Pana, który przeze mnie przemawia!

 

Każde słowo było przemyślane i wypowiedziane w sposób podkreślający jego wagę. Aiden mówił powoli, bez pośpiechu. Nie mógł mieć więcej niż pięćdziesiąt lat, ale miał mądre oczy, jakby był świadkiem całych stuleci i dogłębnie zrozumiał wszystko, co widział. Na scenie stał sam i, mimo niewyróżniającego się wzrostu, sprawiał wrażenie, jakby górował nad całymi trybunami niczym trzymetrowy cień. Dla ludzi zgromadzonych w studiu był to widok zapierający dech w piersiach. W ich oczach malowała się bezgraniczna miłość do Aidena i marzenie, by choć ukradkowym spojrzeniem wyróżnił ich z tłumu.

 

- Moi bracia i siostry, zanim zaproszę was na przerwę reklamową, tak hojnie sponsorowaną przez Reggen, firmę z twojego sąsiedztwa, produkującą bezpieczne i wyjątkowo skuteczne suplementy diety, chciałbym jeszcze zaprosić tutaj dwóch gości, którzy chcą podzielić się z wami dobrą nowiną! Proszę, przywitajmy ich gromkimi brawami!

 

Bez przerwy na oddech rozległy się szalone brawa i entuzjastyczne gwizdy. Wtedy zza kulis na scenie pojawiły się dwie osoby: kobieta o niespokojnym spojrzeniu, idąca niepewnym krokiem i nieustannie drapiąca się po łokciach, oraz mężczyzna na wózku, ubrany w stary garnitur, z twarzą naznaczoną licznymi korektami dokonanymi w przeszłości, w wyniku których niewiele już zostało skóry. Miał martwy wyraz sztucznego uśmiechu.

 

Aiden bił brawo razem z tłumem, by gwałtownie przerwać i unieść dłonie w geście proszącym o ciszę, która natychmiast zapadła.

 

- Moi kochani pielgrzymi, kim jesteś, siostro, i co ciebie sprowadza do naszego skromnego domu? - zapytał szeptem, w jakże teatralny sposób. Kobieta nieśmiało rozejrzała się dookoła i przepraszającym spojrzeniem wskazała na mikrofon Aidena. Natychmiast podbiegł do niej ktoś zza kulis, by dać jej własny egzemplarz. Złapała go niepewnie i zaczęła mówić zbyt cicho, trzymając go zbyt daleko od ust, by można było cokolwiek usłyszeć. Możliwe, że po raz pierwszy trzymała w dłoni mikrofon, co dawało przykry kontrast z jej pewnym siebie gospodarzem. Na trybunach pojawiło się kilka niezręcznych uśmiechów, które miały dodać jej otuchy. Po długiej, niekomfortowej chwili kobieta odkryła swój błąd i zaczęła jeszcze raz.

 

- Nazywam się Anette - wyszeptała, a tłum natychmiast odpowiedział wyćwiczonym: „WITAJ, ANETTE!”. Speszyło ją to. Czuła się tak bardzo na widoku; wszyscy na nią patrzyli, a wokół panowała całkowita cisza. Aiden zachęcił ją gestem. Nie mogła tak stać bez ruchu, bo jeszcze widzowie pomyślą, że kanał się zaciął.

 

- „Nazywam się Anette i jestem, znaczy, byłam narkomanką” - Aiden spojrzał na nią ze współczuciem.

- Anette, nie bój się, tutaj wszyscy jesteśmy rodziną. Opowiedz wszystkim swoją historię, tę samą, którą wcześniej mi opowiedziałaś. Historię, która tak mocno chwyciła mnie za serce - mówił do niej spokojnie, nie przerywając teatralnej gry. Nie uspokoiła się. Co gorsza, nie mogła sobie przypomnieć, żeby wcześniej z nim rozmawiała.

 

- No więc, wiecie, brałam narkotyki, mieszkałam na ulicy, gdzie popadnie. Kiedyś trafiłam na śpiącego kolesia na przystanku, a raczej na chodniku pod przystankiem. Był kompletnie pijany, a z kieszeni wystawała mu garść banknotów. Wyglądał na bogatego, takiego, któremu ta kasa nie zrobi różnicy. No więc sięgnęłam po nią i wtedy zaczął się budzić, otworzył oczy i spojrzał prosto na mnie. Zaczął sięgać do kieszeni. Wtedy spanikowałam i zaczęłam kopać go w głowę. W końcu przestał się ruszać - Anette podniosła wzrok. Widziała te dziesiątki twarzy patrzących na nią w skupieniu, ale nikt się nie odezwał. “Zabrałam te pieniądze, ale świnie mnie złapały i… i nie wiedziałam, co zrobić. Wtedy przyszła do mnie pani, mówiła, że jest ze stowarzyszenia…”

 

- Dziękuję Ci, Anette, za to świadectwo! - przerwał jej Aiden. - Twoja historia jest piękna i wzruszająca. A wiecie, dlaczego tak właśnie jest? - pytanie skierował już do publiczności, gestem zezwalając jej na ponowne wydawanie dźwięków. Najróżniejsze odgłosy zaczęły dobiegać z trybun. 

“Pan się nad nią zlituje!” 

“Ukamienować!”, 

“Zaraza!”, 

“Aiden, Kocham Cię!”. 

Kolejny gest dłońmi przywrócił porządek w studiu.

- Ta historia jest wzruszająca i piękna, bo pokazuje niekończącą się łaskę naszego Pana. Zobaczcie: ta morderczyni, niegodna splunięcia osoba, uzależniona od zła, najgorszego zła: narkotyków i pieniędzy, dla których jest gotowa pozbawić życia bez mrugnięcia okiem. I nasz wspaniały Pan jej wybaczy, zaraz zobaczycie. Nie pozbawi jej przy tym życia, o nie. Nasza grzesznica dostanie kolejną szansę, w końcu nasz Pan nie wyznaje zasady „oko za oko”. Nic się nie martw, Anette, włos ci z głowy nie spadnie - ostatnie słowa skierował już bezpośrednio do swojej rozmówczyni - ani jeden włos.

 

- Powiedz proszę widzom, kimże jest ten przystojny pan, który przyjechał razem z tobą.

- No więc… to mój tato… ale skąd on się tu wziął? Nie widziałam go od ośmiu lat - Anette wcześniej unikała patrzenia na mężczyznę na wózku, ale w końcu zwróciła twarz ku niemu. Ku jej zdziwieniu ojciec, Antoni, miał teraz związane ręce i nogi, a usta zakneblowane szmatką.

- Co z nim zrobiliście? - zapytała. Anette zaczęła w panice rozglądać się na boki, ale nigdzie nie widziała Aidena. Na scenie była sama, nie licząc związanego ojca. Spróbowała poluzować sznury, którymi był związany, ale bez noża nie było to możliwe.

- Pomocy! - wykrzykiwała wielokrotnie, ale jej słowa zaczęły tonąć w burzy oklasków. Antoni nie poruszył się ani razu. Patrzył tylko na swoją córkę, jakby cieszył się na jej widok.

 

Zza kulis wyszedł Aiden, przytrzymując przymocowaną do sufitu gumową rurę. Rura miała jakieś trzydzieści centymetrów szerokości i nie było możliwości zobaczyć, gdzie znajduje się jej drugi koniec, który znikał w mroku pod sufitem studia.

 

Oklaski znów ustąpiły wraz z gestem podniesionej dłoni. Aiden miał teraz na twarzy uśmiech tak szeroki, że było widać większość dziąseł; bolało od samego widoku jego nienaturalnie wykrzywionych ust.

- Czas na ucztę naszego Pana!

Aiden włączył przycisk po boku wylotu rury, którą zaczęła zasysać powietrze. Siła, z jaką to robiło, sprawiała, że Anette upadła na wznak i musiała walczyć, żeby nie przesuwać się w kierunku rury. Aiden, nie robiąc sobie nic z jej mocy, podszedł spokojnie do wózka i przyłożył rurę w odległości kilkudziesięciu centymetrów od torsu ojca. Ten siłą został uniesiony w powietrze i momentalnie przykleił się brzuchem do rury. Zawył z bólu, który zmienił się się w wulgarny, zwierzęcy wręcz pisk, kiedy słychać było dźwięk łamanych kości, szarpanej skóry i szatkowanego mięsa. W ciągu kilkunastu sekund całość została wchłonięta przez rurę. Rozbryzg krwi dosięgnął zarówno Aidena, jak i Anette. Kaznodzieja nawet nie mrugnął, kiedy jego czerwony garnitur zyskał nieco szkarłatnego odcienia, a on wciąż miał ten sam napięty do granic możliwości uśmiech.

 

Anette zamarła bez ruchu. Oczy miała szeroko otwarte. Całość, od momentu ponownego wejścia Aidena na scenę do zniknięcia jej ojca w kakofonii obrzydliwości, trwała najwyżej trzydzieści sekund, więc nie była w stanie zrozumieć, co się właśnie wydarzyło. Oczy miała szeroko otwarte i przez dłuższy czas nie mrugała; rękę wciąż miała wyciągniętą w kierunku pustego już wózka.

 

- Chwała - powiedział Aiden. - Niech słowo Pana i jego pełny żołądek radują Twe serce, moja piękna Anette. Jest Ci wybaczone, nie jesteś już uzależnioną od narkotyków morderczynią.

Teraz skierował swe spojrzenie na widzów.

- Dziękuję wam, moje dzieci, że byliście tego świadkami. Anette czeka teraz nowe, wspaniałe życie, z dala od grzechu! Dziękuję też wszystkim przed telewizorami! Kończymy dzisiejsze Słowo. Pamiętajcie, że Pan będzie wyjątkowo nieszczęśliwy, jeśli nie będziecie kupować produktów naszych sponsorów! A po reklamach zapraszam na nasz nowy teleturniej ‘Dwa Rozumy, Jeden Głos’. Będzie to spektakularna zabawa! Teraz śpiewamy!

W wyćwiczonym ruchu publiczność w studiu złapała się za ręce i jednostajnym głosem zaczęła śpiewać.

            “Chwalmy Pana

                        Chwalmy jego Gniew

                                    My go nakarmimy

                                               Nastanie nowy Dzień

                                                           Tym którzy nie wierzą

                                                                       Wyłupiemy oczy

                                                                                   Tym którzy kłamią

                                                                                               Wytoczymy krew”

 

Tłum powtarzał inkantację przez jakiś czas, by - zdaje się, bez żadnego bodźca - nagle przestać i w ciszy rozejść się. Sala opustoszała. Aiden usiadł na skraju sceny, mając teraz za plecami Anette, wciąż pogrążoną w katatonii. Oparł się rękami o posadzkę i najwyraźniej odpoczywał. 

 

Minęła wieczność, a może zaledwie kilka minut, kiedy cicho wyszeptała - Tato… Tato, co się stało? Gdzie jesteś…?

Anette bardzo powoli wstała, chybocząc się, jakby miała zaraz zemdleć. Chciała iść szukać ojca, który tak nagle gdzieś poszedł, bez pożegnania.

- A dokąd to? - zapytał Aiden. Jego głos był teraz zupełnie inny. Cała teatralność zniknęła, zastąpiona czystą pogardą. Odwrócił głowę bardzo powoli. Uśmiech ani trochę nie złagodniał. W kącikach nienaturalnie wykrzywionych ust pojawiły się rany i sączyła się z nich krew.

Zza kulis wyszły dwie postacie, które, złapawszy Anette za ramiona, zaczęły prowadzić ją w kierunku, z którego przyszły. Kobieta nie walczyła, wciąż nie mogąc otrząsnąć się z szoku. Przechodząc obok rury, z której wyciekała najcieńsza strużka krwi, zdaje się, że coś usłyszała. Coś na kształt szeptu.

 

—--------------------------------------------------

 

Anette już od jakiegoś czasu nie spała. Leżała na niewygodnej pryczy, beznamiętnie wpatrując się w sufit. Pomieszczenie, w którym się teraz znajdowała, było malutkim pokoikiem pomalowanym na jasny beż. Oprócz łóżka znajdowały się w nim jeszcze tylko dwa wiadra: jedno z wodą, drugie puste. Anette nie chciało się pić. Próbowała sobie przypomnieć, co tak w zasadzie się wydarzyło. Pamięta kaznodzieję, pamięta pieśń, pamięta dwóch mężczyzn, którzy przyprowadzili ją tutaj i kazali jej przebrać się w szarą sukienkę, która bardziej przypominała worek. Pamięta też…

- Tato - wyszeptała.

Zabrali gdzieś jej ojca, nie dali im nawet porozmawiać, a chciała go przeprosić. Przeprosić za te wszystkie lata ciszy, no i za narkotyki. Za ostatnią rozmowę telefoniczną kilka lat temu, kiedy zadzwoniła tylko po to, żeby poprosić o pieniądze, wiadomo na co. Musi go znaleźć. Ma nadzieję, że ojciec nie wytoczy jej krwi za te kłamstwa. Wytoczy krew za kłamstwa? Skąd jej się to wzięło? 

 

Zamek w drzwiach szczęknął na znak przekręcanego klucza. Otwarcie drzwi sprawiło, że oślepiający blask wpadł do przyciemnionego pokoju. Nagła zmiana oświetlenia kłuła w oczy, Anette miała problem z dojrzeniem, kto wszedł do pokoju. 

 

Po krótkiej chwili oczy przyzwyczaiły się na tyle, żeby świat wrócił do normalności. Stała przed nią kobieta w białym stroju dresowym, mniej więcej w tym samym wieku co ona, około czterdziestu lat.

- Skończyłaś się już byczyć na cały świat? Czas iść do pracy. Musisz zarobić na to piękne lokum i swoje wyżywienie - powiedziała kobieta w bieli. Na identyfikatorze miała napis “Sara”, bez nazwiska ani jakiejkolwiek innej informacji. 

- Przepraszam, nie rozumiem, ja tu przecież nie pracuję, ani… nie mieszkam.

- Oczywiście, że tutaj mieszkasz, moja droga, i pomieszkasz jeszcze tak długo, aż spłacisz cały dług u naszego Pana.

- Jaki… dług?

- No nie udawaj takiej zdziwionej. Czterysta tysięcy złotych kosztuje łaska Pańska i jego wybaczenie. Chyba nie zapomniałaś z tego wszystkiego, że byłaś morderczynią? I podkreślam tutaj słowo ‘byłaś’. Już nie jesteś. Widzisz, zdziwiona Pani, jak łaska Pana działa. Byłaś morderczynią, a już nie jesteś, przecież to cud. Czterysta tysięcy złotych.”

- Ale ja dalej jestem morderczynią, nie czuję…

W tym momencie Sara uderzyła otwartą dłonią w policzek Anette.

- Nie będziesz kwestionować działań Pana, naszego dobrodzieja. Nie kłam, że dalej jesteś morderczynią, bo wiesz, co Pan i my, jego uniżeni słudzy, robimy z kłamcami.” Twarz Sary nabrała wyrazu śmiertelnej powagi.

- Wytaczamy z kłamców krew…? - wciąż trzymając się za rozpalony policzek, Anette nawet nie wiedziała, skąd ta informacja pojawiła się w jej głowie.

Twarz Sary rozpromieniała, jakby jej rozmówczyni celująco zdała test znajomości tutejszych praw.

- Brawo, kochana, a teraz chodź na śniadanie i hop, hop, hop do pracy.

- Czy mógłabym zobaczyć się ze swoim tatą? Gdzieś tu powinien być.

Sara zatrzymała się i wybuchła niekontrolowanym śmiechem, takim, że zgiął ją w pół. Śmiała się przez kilkadziesiąt sekund, po czym otarła łzy z twarzy na znak końca ataku.

- Widzę, że żartownisia nam się trafiła, nie mogę się doczekać, aż opowiem to naszym Braciom i Siostrom w Ośrodku

 

Przed wyjściem z pokoju Anette otrzymała identyfikator, taki sam, jak jej rozmówczyni, z napisem “Bernadetta”. Nikt od lat tak do mnie nie mówił, pomyślała i poszła za Sarą w głąb korytarza. Przypominał on korytarz w szpitalu, z brzydkimi białymi ścianami i równie obskurnymi drzwiami co kilka metrów. Każde po kolei drzwi były szeroko otwarte i tak samo umeblowane jak pokój, z którego wyszła Anette. Nie spotkała jednak nikogo na tym korytarzu, jak i w pokojach, najwyraźniej jest ostatnią osobą, która wyszła na zewnątrz. Taka sama sytuacja spotkała ją w stołówce, większej, równie białej jak i odrapanej, sali z rzędami jednakowych ławek. Za ladą stał Pan, ewidentnie kucharz, który po nałożeniu zielonej brei na talerz i podaniu jej Anette, stał i beztrosko gawędził z Sarą w oczekiwaniu, aż ostatnie śniadanie zostanie zjedzone. Anette nie słyszała, o czym rozmawiali, ale nagły wybuch śmiechu obojga sprawił, że zrobiło jej się nienaturalnie przykro, jakby to z niej sobie żartowali.

- No, Komediantko, chyba tak zaczniemy Ciebie nazywać, bo Twój żart ma już dwóch zagorzałych fanów. Teraz wstawaj i idziemy do pracy.

Sara chwyciła szybkim ruchem za ramię Anette i postawiła ją do pionu. Nie puszczając, poprowadziła ją do innego korytarza, z kolejnymi rzędami obskurnych otwartych drzwi, później na schody w górę, później innymi korytarzami, później schodami w dół, w górę, więcej korytarzy, więcej schodów. Gdyby ktoś powiedział Anette, że chodzą w kółko, nie miałaby żadnego powodu, żeby w to nie wierzyć. Uderzyło ją to, że nie minęli jeszcze ani jednego okna, nie była więc w stanie powiedzieć, gdzie jest, ani jak wysoko. W końcu doszli do korytarza z trochę lepiej pomalowanymi ścianami i trojgiem drzwi. Na każdych drzwiach widniała informacją, przez co były pierwszymi nie-anonimowymi pomieszczeniami, które widziała od czasów stołówki. Pokoje nosiły miana “Praca”, “Modlitwa” i “Kara”. Sara otworzyła drzwi oznaczone “Praca” i delikatnie, aczkolwiek stanowczo popchnęła Anette do środka.

 

—--------------------------------------------------------------------------

 

Bernadette w tym momencie nie miała pojęcia, ile tygodni czy miesięcy mieszkała w domu Pana. Każdy dzień spędzała na tych samych rutynowych czynnościach, dzieląc życie pomiędzy spanie, jedzenie a pracę. W tej rutynie wreszcie odnalazła wewnętrzny spokój, który wcześniej tak uparcie jej umykał. Nie byłoby też kłamstwem stwierdzenie, że odczuwała wielką satysfakcję z tego, jak ważne zadanie wykonywała, przydzielone jej przez samego Pana. Nie osobiście, oczywiście, tylko za pośrednictwem jego licznych przedstawicieli wśród wysoko postawionych ludzi w organizacji, do której teraz przynależała. Sama praca polegała na globalnych poszukiwaniach potencjalnych darczyńców, którzy mogliby podzielić się swoim majątkiem, najlepiej jego większością, o ile nie całością.

Najbardziej perspektywicznymi kandydatami byli ci, których zachowanie miało w wyjątkowy sposób radować Pana na myśl o przyszłej współpracy. Pana najbardziej radowała masa grzechów w duszy kandydata, dokumentowana skrupulatnie przez Bernadette za pomocą licznych narzędzi, jakie miała do dyspozycji: kamer w setkach domów publicznych rozsianych na całym świecie, pełnego dostępu do informacji bankowych czy siatki prywatnych detektywów. Wreszcie do dyspozycji miała też szeroko pojęty Internet, z całym mnóstwem informacji na portalach plotkarskich czy w mediach społecznościowych, gdzie ludzie spędzali całe życie na nienawiści do innych i szukaniu najróżniejszych dowodów winy. 

W tej całej misji uwielbiała zwłaszcza moment, kiedy mogła wreszcie wydrukować wszystkie znalezione materiały i pieczołowicie umieścić je w dedykowanej szafce, z której w nocy magicznie znikały, zapewne osobiście zabrane przez Pana.

 

Dzień za dniem mijał Bernadette na szukaniu darczyńców, na oglądaniu ich grzesznych, splugawionych, obrzydliwych twarzy. Przyglądała się ich okropnym czynom, będąc przy tym jak Anioł Stróż, który ocenia, czy dusza jest już dość sczerniała, żeby być gotowa na naprawę. Błogosławieństwem jest dla dusz dzień, kiedy Bernadette decyduje, że to właśnie tę wybierze do zbawienia. Och, jak wspaniale pomyśleć, że tego oto mężczyznę na ekranie, który właśnie zdradza swoją żonę z o wiele młodszą od siebie kobietą, niedługo zobaczymy na pielgrzymce w studiu, jak będzie przepraszał za swoje występki, a jego żona zostanie wciągnięta przez portal oświecenia.

 

Rzeczywiście, niedługo potem Bernadette siedziała w pierwszym rzędzie w studiu nagraniowym. Rozpierała ją duma, gdyż po raz pierwszy miała taką możliwość. To był jej pierwszy pielgrzym, który dotarł aż tutaj, do studia pierwszego kręgu. Piękne było to miejsce; szkarłatne kolory okalały ściany. Nie wiadomo było, czy to farba, czy może krew pielgrzymów. Przypominało jej to czasy, kiedy sama trafiła do studia. Oczywiście nie był to pierwszy, najwspanialszy krąg, w którym pielgrzymi swoimi niesamowitymi bogactwami, którymi tak chętnie się dzielili, wybielali swoje serca i przyjmowali do nich słowo Pana. Bernadette odwiedziła studio jako pielgrzymka w najniższym, najmniej ważnym, trzecim kręgu, gdzie Pan szukał swoich akolitów, takich jak ona. Nie miała nic do zaoferowania oprócz swoich nałogów i… no właśnie. „Kto był wtedy moim darem dla portalu oświecenia?”, pomyślała Bernadette, przez dłuższy czas patrząc w pustkę przed sobą i próbując zrozumieć, skąd wzięła się ta wyraźna dziura w pamięci. Po raz pierwszy zdała sobie sprawę, że w zasadzie nie pamięta nic ze swojego dnia odkupienia ani z życia przed nim, poza takimi detalami jak mglista pamięć o swoich grzechach.

 

Bernadette wstrząsnęła głową, by pozbyć się natarczywych myśli. Nie było na to czasu, bo program właśnie się zaczynał. Aiden wyszedł na środek sali, a światło reflektora śledziło każdy jego krok. Czuła, jak z całej sali ludzi uchodzi powietrze, a każdy zawiesił się w niemym podziwie wobec wspaniałego gospodarza, ojca ich zgromadzenia. Wszystko, co było potem, mieniło się pięknym spektaklem, począwszy od Pana przemawiającego za pośrednictwem Aidena, aż do zbawiennych łez pielgrzyma. Łez, które świadczyły o gotowości na przyjęcie przebaczenia, no i o nadchodzących hojnych datkach na zgromadzenie. Oczywiście odkupienie nie byłoby możliwe bez nich. Pan musiał wiedzieć, że pielgrzym jest gotowy oddać wszystko, bądź prawie wszystko, bo jego grzechy zostały mu wybaczone. Wszystko, włącznie z najbliższą mu osobą, czyli żoną. Była ona nieświadoma grzechów swojego męża, ale nie miało to znaczenia, bo to ona została podarowana. Krzyk jej cierpienia będąc rozrywaną na strzępy brzmiał jak ciepły szept, który mówiła do ucha każdej osoby zgromadzonej w studiu telewizyjnym. Zdawał się mówić, „kocham cię mój mężu i oto oddaję siebie w ofierze, byś mógł teraz ty działać w służbie Pana!”. Tyle pięknych słów powiedziała w te kilka sekund, kiedy znikała w symfonii chlapiącej krwi, łamanych kości, krzyków dziękczynnych jej męża.

- Dziękuję ci za tę ofiarę, ucałuj ode mnie lico Pana! – zdaje się że krzyczał, padając na kolana i trzęsąc się od siły łaski w niego wstępującej.

Na to wszystko patrzył Aiden. Jak dyrygent, jak dumny ojciec, obserwował, jak na jego oczach rodzi się nowe dziecko, które weźmie za rękę i razem będą szli ku wiecznej chwale. Podniósł ręce ku górze. Tłum zaczął klaskać, wiwatować, wykrzykiwać słowa modlitwy jak natchniony organizm z tysiącem serc. Bernadette zaczęła płakać ze szczęścia. Kochała Pana, kochała Aidena, kochała... swojego ojca. Gdziekolwiek on teraz był.

Przedstawienie w końcu się zakończyło. Aiden pomógł pielgrzymowi, który był blady jak czysta dusza, wstać i otrzepał metaforyczny kurz z jego ramienia.

- Chodźmy! - powiedział do niego głośno, tak aby całe zgromadzenie usłyszało sygnał, że czas się rozejść.

Pielgrzym łkał, przyswajał ciągle nową łaskę. Spojrzał w pewnym momencie prosto w oczy Aidena, jakby widział go po raz pierwszy w swoim życiu.

- Dokąd? - zapytał.

Aiden wciąż miał dobroduszny wyraz twarzy. Wszyscy już wyszli. Bernadette jeszcze w drzwiach odwróciła się, by ostatni raz spojrzeć na ten obraz namalowany przez mistrza. Widziała, jak Aiden pochyla się do ucha pielgrzyma i nie usłyszała już nic więcej. Poszła do swojej kwatery.

- Do księgowości - powiedział Aiden z uśmiechem.

-------------------------------------------------------------------------

- Komediantko, wstawaj, to Twój szczęśliwy dzień! - Opiekunka Sara, która wprowadziła Bernadette to tego świata otworzyła drzwi do jej pokoju, bo informacja, którą miała nie mogła czekać. Bernadette nie wiedziała, co to mogło być, ale też nie widziała swojej, od jakiegoś czasu już coś na kształt koleżanki, w stanie takiej niespotykanej w tym miejscu euforii. Nie zdążyła nawet zapytać, o co chodzi, bo Sara podbiegła do niej, by złapać ją za ramiona i trząść, jakby próbowała wybudzić nieboszczyka.

- Będziesz miała dzisiaj prywatną audiencję u Aidena! Rozumiesz, co to znaczy? Z twojego departamentu jeszcze nikt nie dostąpił takiej łaski!

- Co mówisz? Jak to się stało? Ja o nic takiego nie prosiłam!

- Nie musiałaś. Ten pielgrzym, którego w zeszłym tygodniu przyjęliśmy, którego sama znalazłaś. Okazało się, że on ma wtyki w polityce, i to takie, które wyniosą naszą wspólnotę na zupełnie nowy poziom. Znajoma z górnego piętra powiedziała mi, że na kolacjach Aiden codziennie sadza go tuż obok siebie, że są dla siebie jak bracia, i że to musi znaczyć, że zrobi wszystko, co Aiden mu powie. I Aiden dowiedział się, że to Ty to umożliwiłaś. Jest tak uradowany, że chciałby spotkać się z tobą w cztery oczy, żeby podziękować osobiście.

Bernadette zabrakło słów. Czuła się, jakby sam Pan przyszedł do niej powiedzieć, że leci na samą górę, żeby w parze z nim tańczyć w dziewięciu kręgach wiecznej chwały. Nie wydusiła z siebie żadnego słowa, rozpłakała się, padła na kolana i złapała Sarę za nogi.

- No już, zostaw te łzy szczęścia na spotkanie. Za kilka godzin ktoś po Ciebie przyjdzie. Opowiesz mi, jak wygląda jego kwatera? Słyszałam, że można tam poczuć się, jak u samego Pana.

 

-------------------------------------

- Zapraszam! - krzyknął Aiden zza zamkniętych drzwi. Dwóch wielkich mężczyzn, którzy przyprowadzili Bernadette, bez słowa otworzyli drzwi. Zanim Bernadette weszła, przez drzwi żwawym krokiem wyszła młoda dziewczyna. Zaskoczył ją ten widok, bo nie przypominała sobie, żeby wcześniej widziała w tym miejscu kogoś na oko szesnasto-siedemnastoletniego. Dziewczyna szybko minęła wszystkich stojących przed drzwiami i szła dalej, trzymając jedną dłonią zaczerwieniony policzek. Bernadette tymczasem została delikatnie, ale stanowczo wepchnięta do środka, gdzie za biurkiem w bardzo zrelaksowany sposób siedział Aiden, wygładzając na sobie białą koszulę.

- Ty musisz być Bernadette, jak miło Cię widzieć! Chwała i krew naszemu Panu!

- Chwała i krew naszemu Panu! – odpowiedziała i uklęknęła przed swoim pasterzem.

Ten zrobił na jej czole znak trójkąta i gestem zachęcił, żeby wstała.

- Usiądź proszę moja droga i opowiedz, jak ci się wiedzie w naszej rodzinie? Jestem niezmiernie wdzięczny za Twoją pracę. Pan jest z Ciebie bardzo zadowolony, powiedział mi to. Jak moglibyśmy się Tobie odwdzięczyć?

- Dziękuję, Ojcze. Szczęście Pana jest największą nagrodą, jaką mogłabym sobie wymarzyć. Nie śmiałabym prosić o nic więcej, cieszę się z czystej duszy i szansy na pracę.

- Wiesz... Przed naszym spotkaniem sprawdziłem coś i chciałbym, żebyś wiedziała. Spłaciłaś swój dług. Jeżeli chciałabyś odejść, nie mógłbym Cię zatrzymać.

Bernadette poczuła jak zakręciło się jej w głowie. Dług był spłacony. Już nawet nie pamiętała o jego istnieniu, nie zaprzątała sobie nim głowy. Nie myślała o wyjściu.

- Ojcze, dziękuję za tę łaskę informacji. Zostanę tutaj. Kocham te miejsce. Kocham swoją pracę. Kocham Pana naszego. Kocham Ojca.

- Wspaniale! – Aiden aż klasnął w dłonie – nie ukrywam, liczyliśmy na to. Czuję, że jeszcze niejednego dobrego pielgrzyma nam znajdziesz. Znam się na ludziach, wiesz? Widzę gołym okiem, że masz dar, żeby w tym splugawionym grzechem świecie odnajdywać ziarenka dobra. Dusze, które mają potencjał na naprawę. Ludzi, którzy by pomogli naszemu stadku dalej prosperować i rozwijać się. Więc zostajesz! Znakomicie! Powiem Twoim opiekunom, żebyś na kolację dostała podwójną porcję, żeby uczcić ten fakt. A co tam, zaszalejmy, znajdą nawet na kuchni jakieś słodycze, myślę, że Pan nam wybaczy taką rozpustę – teatralnym gestem puścił oko i przyłożył palec do ust, jakby to miała być ich piękna, wspólna tajemnica – to nie będę dłużej Ciebie zatrzymywać, jestem pewien, że aż rwiesz się do pracy.

- Dziękuję Ojcze – Bernadette wstała, skinęła głową i zaczęła się odwracać do wyjścia, gdy w głowie zaczęło jej wibrować te słowo. Ojciec. Ojciec. Ojciec.

- Ojcze... Przepraszam, ale czy mogę mieć pytanie?

Aiden, który już planował zanurzyć się w papierach, które leżały na biurku, podniósł głowę i zmarszczył jedną brew.

- Ależ oczywiście moja droga, jak mogę ci pomóc, o ile oczywiście mogę. Nie jestem przecież omnipotentem, jak nasz Pan – Aiden sam zaśmiał się ze swojego żartu.

- Chciałabym zapytać, czy wiecie może, co się dzieje z moim ojcem, tym... biologicznym? Wydaje mi się, że spotkałam go kiedyś tutaj, ale wspomnienie jest takie niewyraźne.

Aiden wstał. Przez chwilę kontemplował pytanie. Następnie bez słowa podszedł do jednej z licznych szaf i wyjął segregator, jeden z setek, jakich musiało tam być. Wertował go przez minutę, wyraz twarzy zmienił mu się na moment w taki zwyczajny. Wyglądał jak człowiek, który pracuje z papierami w wiecznym zamyśleniu. W końcu znalazł to, czego szukał i zamknął gwałtownie segregator z głośnym trzaśnięciem. Odłożył go na miejsce i podszedł do Bernadette, by stanąć z nią twarzą w twarz. Był bardzo wysoki i znów zmienił się w kaznodzieję. Górował nad nią.

- Moja droga Bernadette. Na pewno ucieszy cię informacja, że twój tato zgodził się na spotkanie z naszym Panem. Tak, podarował swoje życie, byś ty mogła żyć dalej, wolna od grzechu i win popełnionych w czasach zepsutej duszy. Jego poświęcenie cię naprawiło i dało ciebie nam. Piękna to rzecz, jak ojciec dwa razy może dać życie swojemu dziecku - Aiden uśmiechał się coraz szerzej.

Duszący kaszel uderzył w Bernadette. Nagle całe wspomnienie wróciło na swoje miejsce z siłą zwielokrotnioną przez każdy dzień, który spędziła w nowym domu. Zabiła ojca. Jej występki zabiły jej ojca. To miejsce zabiło jej ojca. Aiden zabił jej ojca. Upadła na kolana i zaczęła szlochać. Aiden stał nad nią z tym nienaturalnie wielkim uśmiechem na twarzy, która zaraz mogłaby się rozerwać. W końcu  przestała płakać i poczuła panikę. Musi wyjść stąd. Musi wyjść na zewnątrz.

- Ojcze - próbowała mówić najdelikatniej, jak potrafiła. - Jeżeli pozwolisz, chciałabym zmienić zdanie. Chciałabym móc stąd wyjść, skoro spłaciłam swój dług. Proszę.

Kaznodzieja nie dał po sobie poznać, co o tym sądził.

- Ależ oczywiście moja droga, przecież to nie jest więzienie. Wyjdziesz na zewnątrz z czystą duszą i będziesz zwalczać ciemność swoim światłem. Wspaniale. Pozwól, że skontaktuję się z odpowiednimi ludźmi, którzy dopilnują, żebyś jeszcze dzisiaj wyszła na zewnątrz, oczywiście dostaniesz trochę pieniędzy, przecież nie chcielibyśmy, żebyś wróciła dokładnie tam, skąd przyszłaś. Idź proszę do swojego pokoju i czekaj na kogoś, kto Cię wyprowadzi. Dziękuję za wszystko, co dla nas zrobiłaś.

Wrócił za biurko i znów zaczął przeglądać dokumenty. Bernadette niepewnie wstała, odwróciła się i zaczęła iść w kierunku drzwi. Czuła, że musi jakoś wynagrodzić ojcu winy, ale żeby to zrobić, musiała uciec z tego miejsca. Zacznie od odszukania matki. Wtedy wyprawią ojcu prawdziwy pogrzeb i będzie mogła przepraszać go każdego dnia.

- Bernadette! Jeszcze jedno pytanie!

- Tak, Ojcze? – Bernadette natychmiast wyrwała się z tworzonych w głowie planów, by odwrócić się ku swojemu pasterzowi.

- Jesteś pewna, że chcesz od nas odejść? Wszyscy ciebie tutaj kochamy i doceniamy.

- Jestem pewna, dziękuję za wszystko, co dla mnie zrobiliście.

- Szkoda – Aiden westchnął i przycisnął niewidoczny dla nikogo innego czerwony przycisk pod biurkiem.

Pod Bernadette błyskawicznie otworzył się otwór w podłodze, w który wpadła, nie mając żadnych szans na reakcję. Z krzykiem zaczęła ślizgać się w dół metalowej rury.

Aiden westchnął. Podniósł słuchawkę telefonu stacjonarnego, na okrągłej tarczy wykręcił kilka cyfr.

- Cześć. Potrzebujemy kogoś nowego do działu Poszukiwań. – powiedział i bez czekania na odpowiedź odłożył słuchawkę.

Wykręcił kolejny numer.

- Chwała i krew Panu. Wypuśćcie Pana na ucztę.

-------------------------------------------

Bernadette miała wrażenie, że była na zjeżdżalni wymyślonej przez kogoś, kto bardzo chciał zaimponować liczbą zakrętów i zawijasów. Czy zjeżdżała ku wolności? Miała przecież iść do swojego pokoju. Zaczął ogarniać ją niepokój. Zrobiło się całkiem ciemno. Po kilkunastu sekundach uderzyła w coś twardego, ale jednocześnie żywego.

- Auć! Kurwa! Błagam, nie! – usłyszała męski głos. Wpadła na kogoś.

- Kto to?

- Jak to? Kto to? Czy to jakiś kolejny element znęcania się nade mną? Kim Ty jesteś?

- Jestem Bernadette. Ojciec Aiden chyba wysyła mnie na wolność.

- Chója, nie wolność. Zsyłają nas na śmietnik. Złap się ścian, ja nie mogę ciebie tak podpierać, zaraz tu zemdleję. Trzymam się tak od kilku godzin, próbuję wejść na górę.

Bernadette posłuchała i zaparła się rękami i nogami o ściany, do których ledwo sięgała. Nie wytrzyma tak długo.

- Dlaczego nie zjedziemy na dół? Jaki śmietnik? – zapytała.

- Nie wiem dokładnie, co jest tam na dole, ale na pewno nic dobrego. Jestem ochroniarzem Aidena. Miałem dość tego, że co chwila ktoś do niego wchodził i już nie wychodził. Zapytałem szefa o to. No i kurwa, mam teraz za swoje. Nie dam już rady. Pomóż mi wrócić na górę, znajdziemy razem jakieś wyjście. Nazywam się Damian. Nawet nie jestem z tej waszej chorej organizacji. Pomóż mi, mam w domu żonę i dwójkę małych dzieci. Muszę się stąd wydostać.

- Ale jak to zrobimy?

- Nie wiem, ale najpierw musimy wspiąć się na górę, może gdzieś po drodze jest tu jakiś otwór serwisowy.

- Dobrze, spróbujemy. Mam nadzieję, że nie będą mieli nam tego za złe. Spróbuję zrobić krok ku górze.

- Dla nich ty już nie istniejesz. Obiecuję ci to.

Bernadette przesunęła najpierw jedną, a potem drugą nogę. Udało się, była trochę wyżej.

- To chyba nie jest takie trudne. Może nam się u... – przy kolejnej próbie przesunięcia się ku górze Bernadette poślizgnęła się. Spadła prosto na Damiana, który już nie miał siły jej zatrzymać. Zaczęli ślizgać się w dół, zbyt zmęczeni i splątani, by walczyć. Po kilku sekundach szybkiej drogi zjeżdżalnia zakończyła się dziurą w suficie, przez którą Bernadette i Damian wpadli do pomieszczenia wielkości sali balowej. Spadli prosto na podłużny stół, najpierw Damian, a wprost na niego Bernadette, uderzyła w jego nogę, która lekko zwisała poza stół, przez co złamała się z brutalnym trzaskiem. Damian zawył jak ranne zwierzę, by natychmiast złapać się za usta. Nie wiedział, gdzie są, nie wiedział, co może się teraz wydarzyć.

- Czy my jesteśmy w jakiejś jadalni, jak w zamku? – Bernadette wstała i zobaczyła krzywdę, jaką wyrządziła – na krew Pana, to ja to zrobiłam? Przepraszam! – zaczęła krzyczeć w panice, ale Damian przyłożył palec do ust.

- Proszę cię, bądźmy cicho. Mam bardzo złe przeczucie.

Nagle w ścianę od drugiej strony z wielką siłą uderzyło coś ciężkiego. Po chwili znowu. I znowu.

- Schowaj się! – Damian szarpnął za rękaw Bernadette, zrzucając się przy tym ze stołu, by z trudem wturlać się pod niego.

Wtedy też na jednym krańcu sali rozsunęły się niewidoczne wcześniej automatyczne drzwi. Krzesła zasłaniały widok, ale Bernadette wydawało się, że do pomieszczenia weszły dwie osoby w czerwonych ubraniach. Stały w bezruchu, pewnie szukali ich, to tylko kwestia czasu, aż zajrzą pod stół.

Damian szturchnął ją i znów pokazał, że teraz najważniejsza jest cisza. Bernadette przeniosła wzrok na niego, by zaraz znów skierować go ku drzwiom, które były już zamknięte. Nikt już przy nich nie stał. Damian też musiał to zauważyć, bo odważył się na szept.

- Odczekamy jeszcze kilka minut i podejdziemy do drzwi, może uda się je otw... – Coś chwyciło Damiana za nogę i wyciągnęło go spod stołu, jakby był lalką, a nie dorosłym człowiekiem.

Bernadette krzyknęła i odruchowo uciekła w przeciwną stronę. Wyszła spod stołu. To co zobaczyła... Damian wisiał do góry nogami, a za nogę trzymała go wielka jaszczurka. Musiała mieć co najmniej trzy metry wzrostu; przy tym była bardzo smukła, stała na dwóch nogach i ubrana w czerwoną szatę obszytą białym futrem, przypominającą strój godny średniowiecznej arystokracji. Na głowie miała złotą koronę. Obok niej stała druga, identyczna jaszczurka, która miała trochę mniejszą koronę, ale za to w łapie trzymała olbrzymie złote berło, które dorównywało jej długością, przez co wyglądało jak broń. Złota kula wielkością przypominała narzędzie do wyburzania ściań, które powinno być zamontowane na maszynie, zbyt ciężkie dla istoty stojącej na dwóch nogach.

Bernadette zaniemówiła. Nie mogła uwierzyć własnym oczom. Czym były te stwory? Nie wiedziała, jak zareagować, co zrobić, strach terroryzował całe ciało. Jej stupor jednak trwał jedynie moment, gdy zobaczyła, jak jaszczurka trzymająca Damiana, który krzyczał z bólu i przerażenia, łapie za drugą nogę, by bez najmniejszego problemu rozerwać go na dwie równe części. Posoka rozlała się po całym pomieszczeniu, dosięgając Bernadette, która znowu krzyknęła i pobiegła w stronę drzwi. Z impetem uderzyła o ich skrzydło, które nie ruszyło się ani odrobinę, i zaczęła uderzać w nie pięściami, wołając o pomoc. Po kilku bezowocnych próbach odwróciła się, ale pożałowała tego. Jaszczurki, nie wydając żadnego dźwięku, rozszarpywały zwłoki Damiana, wygryzając kawałki ciała, by podrzucać je sobie i łapać w powietrzu. Bernadette zobaczyła, jak w podobny sposób głowa Damiana podleciała do góry. Uchwyciła jego spojrzenie, wykrzywione przez zaskoczenie i śmiertelny ból. Jedna z jaszczurek chwyciła w paszczę głowę Damiana i chrupnęła, jakby to był m&ms z orzeszkiem w środku. Nigdy w swoim życiu nie słyszała nic tak makabrycznego. Macała na ślepo ścianę w nadziei, że wydarzy się cokolwiek, co mogłoby jej pomóc. Nagle wymacała ukryty przycisk, który na pierwszy rzut oka był zupełnie niewidoczny, pomalowany na taką samą biel, jak cała ściana. Uderzyła w niego, a drzwi się rozsunęły. Bernadette, na zmianę krzycząc w panice i ochryple błagając o pomoc, wybiegła na zewnątrz, by zobaczyć długi, biały korytarz. Nie zastanawiała się, tylko biegła przed siebie. Biegła, aż zobaczyła drzwi, nad którymi widniał napis „Exit”, i pociągnęła za klamkę. Drzwi ustąpiły, a za nimi schody biegły w górę. Wspięła się na półpiętro, by raptownie się zatrzymać. Musiała zaczerpnąć tchu. Przerwa skończyła się gdy za framugę drzwi, które przed momentem przekroczyła, złapała wielka łapa i jedna z jaszczurek zaczęła wchodzić skulona do klatki schodowej, wciąż nie wydając z siebie żadnego dźwięku.

Kolejny krzyk Bernadette i paniczna ucieczka w górę. Co półpiętro znajdowała drzwi, ale żadne nie ustępowały, więc biegła dalej. Kątem oka widziała, że potwory są coraz bliżej, długimi krokami pokonywały o wiele więcej schodów na raz, niż ona.

Któreś z kolei drzwi ustąpiły. Bernadette wbiegła do olbrzymiego pomieszczenia, gdzie oślepił ją blask reflektorów. Biegła dalej, a jaszczury były tuż za nią.

--------------------------------------

Studio telewizyjne, całe w czerwieni i udekorowane niezliczoną liczbą bukietów. Na środku sceny stał Aiden i para ludzi, stojących plecami do siebie. Na trybunach kilkadziesiąt osób. Przed telewizorami tysiące.

- Witamy po przerwie w finale piątego sezonu naszego uwielbianego programu „Dwa Rozumy, Jeden Głos”. Ze mną w studiu są Rachela i Roman, którzy zebrali najwięcej punktów przez cały sezon, by w tym odcinku pokonać ostatnią parę w drodze do rundy finałowej. Rachelo, Romanie, przed wami pięć pytań, żeby wygrać równe dziesięć milionów. Piękna sumka, co planujecie z nią zrobić, oczywiście jeżeli wygracie?

Aiden wyciągnął mikrofon w kierunku uczestników, a Rachela natychmiast go przechwyciła.

- Dziękuję, Aiden! Za tę kwotę chcemy kupić jak najwięcej mieszkań i do końca życia utrzymywać się z wynajmu. Nie przepracujemy ani jednego dnia więcej!

Roman pokiwał głową.

- Wspaniały pomysł! Nie ma nic bardziej ukochanego niż najemca! Przypomnę więc zasady. Musicie, stojąc plecami do siebie, odpowiedzieć na pięć pytań. Oczywiście musicie odpowiedzieć jednym głosem, więc oboje musicie znać odpowiedź i wypowiedzieć ją w ten sam sposób, co wasz partner. Innymi słowy musicie być, droga publiczności, pomóżcie.

- Dwiema głowami, jednym głosem – publiczność zgodnie wykrzyczała tytuł programu.

- Wspaniale – krzyknął Aiden, bijąc brawo – jesteście gotowi?

Rachela i Roman na raz odpowiedzieli „tak” i na środku sceny ustawili się plecami do siebie. Nie mogą w żaden sposób ze sobą się porozumieć, muszą być idealnie zgrani.

- Uwielbiam tę naszą parę, kwintesencja powiedzenia „co dwie głowy, to nie jedna”. Zaczynamy. Macie pięć sekund na odpowiedź. W trakcie wielkiej powodzi z dwa tysiące dwudziestego siódmego roku straciliśmy wielu braci i sióstr. Jaki procent ludności zginął w trakcie tego zdarzenia?

Nie minęła nawet sekunda, kiedy w idealnej synchronizacji odpowiedzieli „dwadzieścia procent”.

- Doskonale. Zobaczcie państwo w studiu i przed telewizorami. Nawet powieka im nie drgnęła!

W tym momencie Roman poczuł okropny ból brzucha. To musiały być nerwy. Przed oczami całe studio zaczęło mu falować. Wiedział, że musi wziąć się w garść. Całe jego życie od tego zależy.

- Drugie pytanie. Pięć sekund na odpowiedź. W którym roku i w jakim kraju po raz pierwszy odkryto równoległy wymiar, który do świadomości publicznej dotarł pod nazwą „Rękawy”?

Przed oczami Romana mignęło ostre światło. Kątem oka spojrzał na publiczność, która przestała być dla niego ludźmi. Zaczęli wyglądać jak jakieś zjawy stworzone z cienia, których oczy świeciły krwistą czerwienią. Zdołał jednak poczuć na dłoni ruch powietrza wytworzony przez delikatny ruch dłoni Rachel. Nauczyli się tego przed programem jako sposobu na odpowiadanie dokładnie w tym samym momencie.

- Dwa tysiące ósmy rok, Szwajcaria – entuzjastycznie krzyknęli, idealnie razem.

- Brawo! Brawo! Brawo! Publiczności, dodajcie otuchy naszym zuchom!

Ale Roman nie słyszał już braw publiczności, tylko skrzeczące śmiechy upiorów. Co się działo? Czy ktoś go otruł? Aiden podszedł do niego. W jego oczach głowa prowadzącego płonęła żywym ogniem, a mówił w zwolnionym tempie.

- Jeszcze trzy pytania i wasze marzenie stanie się rzeczywistością! Gotowi!

Roman nawet nie czuł czy odpowiedział, tylko usłyszał kolejne pytanie.

- Co wydarzyło się tydzień temu, w piątek o godzinie osiemnastej?

Roman zamarł, co to było za pytanie? Wszystko mogło wtedy stać się. On sam wtedy...

- Mój mąż zdradził mnie z naszą sąsiadką, podczas gdy ja pracowałam - spokojnie powiedziała Rachela. Nie ruszyła się. Nic nie zrobiła.

Roman spocił się. Jak to. Przecież są w programie telewizyjnym. Mieli walczyć o wielkie pieniądze.

- Rachelko moja, to nie tak - odwrócił się, ale Racheli już przy nim nie było. Stał otoczony przez widma, które celowały w niego widłami, jak na starym rysunku przedstawiającym diabła.

- Przepraszam, to ona zaczęła, ja tylko... Nie, przepraszam, to moja wina. Głowę mi rozpierdala od tych nerwów, chciałem Ci powiedzieć...

- Co chciałeś mi powiedzieć i dlaczego akurat teraz? - zapytała go Rachela. Nagle wszystko wróciło do normy. Stał w studiu telewizyjnym, otaczała go cisza. Grobowa cisza.

- Przykro mi – krzyknął nagle Aiden – nie dość, że nie odpowiedzieliście jednocześnie, to odpowiedź Romana: „Chciałem Ci powiedzieć”, jest nieprawidłowa. Obawiam się, że odejdziecie z programu z niczym – teatralnie posmutniał, ale nagle krzyknął z jeszcze większą werwą – to na tyle dzisiaj moja kochana publiczność zgromadzona w studiu i przed telewizorami. Już za tydzień zaczynamy nowy sezon z jeszcze większymi nagrodami i innymi niespodziankami!

W czasie, gdy publiczność biła brawo, a Rachela wpatrywała się z nieukrywaną nienawiścią w swojego partnera, do studia wbiegła Bernadette, cały czas oglądając się za siebie. Traf chciał, że przez to wpadła na Romana i oboje się przewrócili. Dzięki temu nie dosięgło ich berło jaszczurki, która cięła nim poziom. Rachela się nie przewróciła, przez co berło jaszczurki uderzyło w nią. Uderzyło z tak ogromnym impetem i siłą, że jej ciało nie stanowiło żadnego oporu. Cała klatka piersiowa Racheli zniknęła w smudze za berłem, podczas gdy nogi pozostały w miejscu. Przez sekundę w powietrzu wisiała jej głowa, wciąż wściekła na Romana, że zaprzepaścił im być może jedyną szansę na dostatnie życie i że najpewniej do śmierci będzie musiała chodzić do pracy, zamiast spełniać marzenia o drogich wycieczkach. A wszystko dlatego, że ten dureń musiał nagle coś jej powiedzieć. Pewnie męczyło go sumienie z powodu tej zdrady, idiota. Jak usłyszała o zdradzie, był to jeden z niewielu momentów, kiedy na chwilę odzyskała do niego szacunek. Za to, że wciąż potrafił coś zrobić sam, z własnej inicjatywy.

Aiden na widok kobiety rozpadającej się na jego oczach znieruchomiał. Na pierwszy rzut oka wyglądał na przerażonego, ale po chwili na jego twarzy po raz kolejny pojawił się nienaturalnie szeroki uśmiech. Pstryknął palcami w kierunku operatorów kamer, że telewidzowie pooglądają sobie teraz planszę o problemach technicznych. Poprawił mikrofon w dłoni i przemówił do publiczności, do której z olbrzymią ciekawością podchodziły jaszczurki.

- Szanowni Państwo, naprawdę uświęcony jest ten dzień. Nasz Pan nawiedził nas we własnych dwóch osobach. Nie mogę powstrzymać łez wzruszenia. Pamiętajcie o nienagannym zachowaniu wobec władcy naszych dusz.

Publiczność jak jeden organizm znieruchomiała i wpatrywała się w obraz świętości, jakim był Pan. Jedna z jaszczurek podeszła do, najbliżej siedzącej, starszej kobiety, która nie potrafiła ukryć ekstazy. Uśmiechała się i mówiła: „Mój Panie, dziękuję, że objawiłeś się mi w tym jakże trudnym czasie dla mnie. Mój mąż odszedł na zawsze, pewnie widziałeś się z nim tam po drugiej stronie, a synowi w ogóle nie mają czasu dla swojej matki...”. Starsza kobieta wciąż mówiła, nawet, gdy jaszczurka powoli, bez pośpiechu, otworzyła olbrzymią paszczę tuż nad nią. Starsza kobieta nie przestawała mówić, cieszyć się, w pewnym momencie nawet śpiewać pieśni dziękczynne, kiedy jaszczurka kłapnęła paszczą, by od dolnej wargi w górę zmiażdżyć każdy jej kawałeczek. Upadła na podłogę, wciąż ruszając językiem. Publiczność biła brawo. Jaszczurki rozpoczęły ucztę.

Bernadette wstała otumaniona i dostrzegła, że wpadła nie na ścianę, a na mężczyznę, który to już raz dzisiaj?

- Żyjesz człowieku? – Lekko uderzała Romana po policzku, jednocześnie patrząc na absurd, który ją otaczał. Jaszczurki w niemej i bezdźwięcznej perwersji metodycznie mordowały kolejne osoby z publiczności, które w ogóle na to nie reagowały, a wręcz wyglądały na przeszczęśliwe. Uderzyła ją myśl, że jeszcze kilka godzin temu pewnie sama by tak siedziała, gdyby Aiden tak kazał. Co ona robiła przez te ostatnie miesiące. Jak mogła pracować dla morderców jej ojca. Wtedy też zobaczyła Sarę siedzącą w samym środku dolnego rzędu siedzeń.

- Na krew Pana – powiedziała na głos odruchowo, ale nie miała teraz czasu na karcenie siebie. Sara była jedyną osobą, którą mogła nazwać kimś na kształt przyjaciółki w tym szalonym miejscu. Była jednym z nich, ale też opiekowała się Bernadettą.

- Sara! Wstań do cholery! – Sara siedziała i szczerzyła zęby w uśmiechu do jednej z jaszczurek, która bez pośpiechu ćwiartowała kłami i pazurami kolejne osoby, ale była już bardzo blisko.

Bernadette zostawiła nieprzytomnego mężczyznę i pobiegła kilka metrów do koleżanki. Zaczęła szarpać ją za ramię, ale bez skutku.

- Sara! Wstawaj, przecież zaraz zginiesz, nie widzisz tego? Wstań na rany Pana, wstać natychmiast!

Sara, jakby w zwolnionym tempie, odwróciła się w jej stronę i mówiła bardzo powoli.

- Komediantko, jak wspaniale, że tu jesteś. Zaraz spłynie na nas łaska naszego Pana.

- Kogo? – Bernadette wydawało się, że się przesłyszała.

- Naszego Pana, w dwóch postaciach. Te przepiękne stworzenia, które wyglądają jak najcudowniejsze obrazy aniołów, to nasz Pan. Nie czujesz obecności czegoś nieskończenie pięknego?

- To nie Pan, to dwa potwory, które zjadają ludzi. Kurwa! – Bernadette uderzyła Sarę otwartą dłonią w policzek najmocniej, jak potrafiła. W myślach już widziała, jak Sara jest rozszarpywana i zostaje jej tylko dłoń przyjaciółki na pamiątkę. Ale wtedy Sara oprzytomniała. Spojrzała dookoła i zobaczyła tuż obok siebie dwa olbrzymie potwory. Jeden z nich zaczął unosić w górę olbrzymią kulę na drążku.

- Bernadette uważaj! – Sara skoczyła do przodu, prosto na podopieczną, a na jej miejsce spadł metalowy horror, odrywając kawałki ciał ludzi siedzących dookoła.

Upadły obok siebie. Obie z trudem łapały oddech, a musiały uciekać.

- Musimy pobiec na górę trybun, wyjdziemy drzwiami dla widzów!

Na szczęście jaszczurki były całkowicie pochłonięte pomieszczeniem pełnym ciał do zabawy, czy do polowania, czy czymkolwiek ta krwawa żeź miała być, także kobiety bez obaw mogły wejść po schodkach na samą górę trybun, niestety tylko po to, żeby przekonać się, że wszystko było zamknięte na głucho i żadne walenie w drzwi nie pomoże.

- Sara, jest jeszcze wyjście za kurtyną, dostałam się nim tutaj i wydaje mi się, że możemy tam poszukać jeszcze innej drogi ucieczki.

- Bernadette – Sara zatrzymała się – czy ty wiesz co tu się dzieje? Dlaczego nie wróciłaś do pokoju po spotkaniu z Aidenem?

- Naprawdę uważasz, że teraz jest dobry moment na rozmowę? – Bernadette ucięła temat. – Aiden chciał mnie zabić, a teraz chce zabić nas wszystkich. Chodź, błagam cię – pociągnęła koleżankę za rękę w kierunku sceny i za nią.

Minęli w pewnym momencie mężczyznę, na którego Bernadette wcześniej wpadła, a który teraz siedział na kolanach i płakał, trzymając w dłoniach nogi kobiety.

Bernadette przechodząc obok krzyknęła – Hej! Chcesz chociaż spróbować przeżyć? Musisz iść z nami, musisz iść teraz.

- Ale moja żona... zabiłem ją! – Urwał Roman szlochając – muszę z nią tu zostać!

- Jak chcesz! – Bernadette krzyknęła i poszła dalej.

Olbrzymi gniew gotował się w niej. Nie mogła pozbyć się obrzydliwego wrażenia, że jeszcze kilka godzin temu, pff, jeszcze godzinę temu, gdyby Aiden powiedział, żeby wdrapała się prosto w otwartą paszczę jednej z tych maszkar, to posłusznie by to zrobiła i jeszcze śpiewała peany dziękczynne. Bycie oblaną posoką kilku osób zadziałało na człowieka bardzo trzeźwiąco.

Roman w tym momencie bardzo siebie nienawidził. Wiedział, że to on powinien umrzeć, a nie Rachela, niewinna Rachela. On ją zdradził, więc to jego powinna dotknąć kara. Nigdzie nie pójdzie. Tak właśnie myślał, dopóki patrzył jedynie na resztki ciała żony. W momencie, gdy odwrócił się, by zobaczyć, że jaszczurki wykończyły już prawie wszystkich na trybunach i zaraz skierują się w jego stronę, stchórzył i pobiegł za dwoma kobietami, które zniknęły za sceną. Biegnąc, minął jeszcze prowadzącego tego nieszczęsnego teleturnieju, który tańczył, cały oblany krwią i resztkami ludzi, śmiejąc się przy tym i wyśpiewując słowa, które nie miały żadnego sensu. Roman nie miał zamiaru pytać, czy wszystko z nim w porządku.

- Poczekajcie na mnie! – krzyknął do jedynych dwóch osób, które, jak się wydawało, nie postradały rozumu.

Wbiegł przez drzwi na klatkę schodową. Na szczęście usłyszał je idące w górę, bo już planował uciekać w dół. W filmach uciekanie w górę zawsze kończyło się wylądowaniem na dachu, bez możliwości dalszej ucieczki.

Bernadette zatrzymała go i gestem nakazała, żeby byli cicho.

- Te kreatury mogą chcieć iść za nami, a ruszają się przerażająco szybko – mówiła.

W trójkę mijali kolejne piętra, ciągle wpadając na drzwi zamknięte na głucho. Nikt nie chciał tego powiedzieć na głos, ale wizja, że pchają się w ślepy zaułek, stawała się coraz bardziej realna.

- Panie zlituj się nad nami, to już ostatnie piętro – Bernadette, która szła z przodu, zobaczyła sufit i ostatnie drzwi. Zaczęło jej się kręcić w głowie; wiedziała podskórnie, że to koniec. Minęli kilkanaście drzwi, wszystkie zamknięte, z tymi będzie tak samo, myślała. Zapędzili się w kozi róg; zaraz dogonią ich te jaszczury i nie zobaczą już świata zewnętrznego. Nie powie mamie, co się stało z ojcem. Nie będzie miała szansy, żeby wybaczyć samej sobie.

- Drzwi są otwarte – Sara minęła Bernadette, która zamarła, jakby trauma zbyt mocno ją przytłoczyła.

W środku zaskoczyły ich białe ściany, aparatura medyczna i długi korytarz, który najłatwiej określić byłoby jako „szpitalny”. Za wielkimi szybami na ścianach widzieli ludzi w kitlach i maskach pracującymi nad mikroskopami, probówkami, zbyt zajętych, żeby dostrzec intruzów. W końcu usłyszeli płacz, jakby ktoś był torturowany. To co zobaczyli za jedną z szyb...

- – O matko – powiedział Roman – gdzie my się wpakowaliśmy?

--------------------------------

Aiden dawno już nie był tak szczęśliwy. Widział, jak Pan dobrze się bawi i wprawiało to go w ekstazę. Gdyby nie to niewygodne przebranie, pewnie sam dołączyłby do swawoli. Ta cała krew sprawiała, że czuł się bardzo napalony. Nie było już nikogo żywego na sali oprócz nich. Widzowie, operatorzy kamer, cała pomoc przy realizacji programu, wszyscy byli rozszarpani na drobne kawałki, częściowo zjedzeni. Gdzieniegdzie jeszcze widział pośmiertne konwulsje ciał. W końcu przed jego obliczem stanęły obie jaszczurki.

- Panie mój. Mamo, tato, tak bardzo się cieszę, że odwiedziliście mnie tutaj – powiedział do nieruchomych oblicz olbrzymich kreatur.

- Jak śmiesz stawać w tym parszywym obliczu przed nami – usłyszał głos w głowie.

- Przepraszam – przyklęknął na jedno kolano – moja misja tego ode mnie wymaga, ale to prawda. Zamyśliłem się, nie chciałem cię obrazić, rodzicu.

Wtedy też złapał się za twarz. Przez chwilę szarpał, naciągał w nienaturalny sposób skórę, która w końcu odpuściła i oderwała się. Przed jaszczurkami stanęło teraz coś o kolorze takim, jak one same, z głową na modłę człowieka, ale jaszczurzymi rysami. Żółte ślepia, brązowa łuska, zniekształcony pysk, który nie mógł się zdecydować, czym miał ostatecznie się stać. To była hybryda człowieka z gadem. Mutant. Demon. Plugastwo.

--------------------------------------

- Musimy to zabić – powiedziała Bernadette.

Patrzyli przez okno na kilkanaście łóżek z porodówki. Wszystkie były zajęte, ale nie były to dzieci. Wyglądały jak te jaszczurki z dołu, ale ktoś z nich, jak z modeliny, próbował ulepić małego człowieka. Wymiotowały zieloną mazią, część syczała, część płakała, ze skóry leciała im gęsta wydzielina. Kilka z nich gniło, jeszcze żyjąc. Uwijały się przy nich pracownicy w żółtych kombinezonach ochronnych. Byli świadkami, jak jeden z tych koszmarów odgryzł kawałek rękawicy jednego pracownika, który natychmiast upadł na ziemię i zaczął skręcać się z bólu, a jego ciało topić się, jakby było oblane kwasem.

- Niedobrze mi – powiedział Roman i nie zdążył odskoczyć na bok, zwymiotował prosto pod siebie.

- Czy to są dzieci Pana? – zapytała Sara, której umysł wciąż walczył i nie wiedział, czy widzi aniołów, czy potwory. – Komediantko, chodźmy dalej, tu musi być jakieś wyjście dla personelu czy coś.

- Nie... – Bernadette już wiedziała, jak odkupi swoje grzechy. Miała to przed oczami. Pomści ojca i powstrzyma cokolwiek tu się ma wydarzyć.

Rozejrzała się po korytarzu i znalazła to, czego potrzebowała. Alarm i szafka z siekierą. Udało się ją otworzyć i, z orężem w ręku, włączyła syreny alarmowe. Pracownicy tego piętra zaczęli w pośpiechu wychodzić na korytarz i iść w przeciwnym kierunku, w stronę wyjścia ewakuacyjnego.

- Teraz, Bernadette, biegnijmy za nimi! Roman, tak się nazywałeś? Chodź, uciekamy.

- Wy idźcie, ja zaraz was dogonię.

Bernadette weszła przez otwarte drzwi do opuszczonego pomieszczenia z małymi mutantami. Nie czekała, nie powiedziała nic, tylko od razu zamachnęła się w najbliższe siekierą, rozłupała pierwszą czaszkę. Pierwszy przerażający skowyt umilkł. Metodycznie i w ciszy, tak jak wcześniej jaszczurki na jej oczach zabijały niewinnych ludzi, tak ona teraz mordowała ich dzieci, czy czymkolwiek były. Jedno za drugim. Raz za razem wylewała się fontanna zielonej mazi, której unikała, nie chcąc narazić się jak ten pracownik, co wciąż leżał na ziemi, już martwy.

Kiedy miała już zająć się zawartością ostatniego łóżeczka, zobaczyła, że było puste, nie licząc czegoś, co przypominało resztki skóry, rozejrzała się, w rogu stał mieszaniec o jej wzroście. Serce jej biło w tempie nadchodzącego zawału serca. Jaszczuroczłek patrzył na nią i mogłaby przysiąc, że widzi w jego oczach strach, może też błaganie o litość. Zawahała się przez to na moment, co mutant zauważył i wykorzystał. Skoczył do ataku i chwycił za jej ręce. Zaczęli się szamotać, machać kończynami i siekierą na wszystkie strony, co zrzucało na ziemię wszystkie probówki i sprzęty z licznych szafek. Zawartość kilku wymieszała się i  spowodowała spięcie w kablach leżących na podłodze. Wybuchł pożar. Mutant wgryzł się w jej ramie, na co zareagowała krzykiem. Czuła, że skóra wokół ugryzienia zaczęła topnieć; ból był nie do zniesienia. Bardziej w reakcji na krzywdę niż umyślnie ciało wygięło się jej na bok, co dało jej szansę na jeszcze jeden zamach. Siekiera trafiła mutanta w szyję. Upadli obok siebie. Dokoła pożar już na dobre rozszalał się i odciął drogę ucieczki. Ale ucieczka już nie wchodziła w rachubę. Bernadette leżała na ziemi i zwijała się w bólu, a jej ciało topiło się. Obok leżał mutant i wykrwawiał się zieloną mazią. Patrzył prosto na nią. Oczy płonęły mu nienawiścią, ale też smutkiem. Umarli, patrząc na siebie. Zwłoki za chwilę pochłonął pożar, który zajął się już całym piętrem i wyszedł na klatkę schodową, nie robiąc sobie nic z zraszaczy wody, które uruchomiły czujniki dymu. Było w tym ogniu coś innego, magicznego. Mienił się najróżniejszymi kolorami, a dominował niebieski. I tak też pożar parł przed siebie.

-------------------------

Sara i Roman wybiegli na zewnątrz. Okazało się, że to najwyższe piętro prowadziło do wyjścia, które znajdowało się tuż nad ziemią. Z zewnątrz budynek wyglądał niepozornie i znajdował się tuż obok stacji telewizyjnej. Spojrzeli po sobie, a później rozejrzeli się. Przed nimi stały pojazdy straży pożarnej, a strażacy rozmawiali z ludźmi, którzy uciekli przed pożarem. Byli tu też ludzie w garniturach, którzy własnymi ciałami uniemożliwiali strażakom z wężami strażackimi podejście do budynku. Przekrzykiwali się i przepychali, ale Sara i Roman nie byli już tym zainteresowani. Był piękny dzień. Słońce świeciło jasno i wyraźnie, a powietrze pachniało wiosną. Szli w dół ulicy.

- Muszę iść na policję, w studiu kazali mi zostawić telefon komórkowy w płaszczu w szatni. – Roman czuł, że powinien teraz działać w panice, musi zgłosić morderstwo żony, ale czy mu ktoś uwierzy. Po chwili go olśniło.

- Kamery! – Krzyknął do siebie.

- Co kamery? – zapytała Sara, wyrwana z rozmyślań. Nie miała dokąd pójść. Cała jej rodzina została złożona w ofierze Panu za jej grzech. Zabiła siostrę, z zazdrości, bo miała lepsze życie od niej. Żałowała tego bardzo, ale najwyraźniej niedostatecznie mocno, bo Pan kazał jej poświęcić męża i dwójkę dzieci. Teraz została sama.

- Nagrywaliśmy przecież program, kamery musiały wszystko uchwycić. Kręciły nas jak moja żona... – wspomnienie szarpnęło nim i zaczął płakać. Nie mógł powstrzymać łez. Tęsknił za żoną.

Nagle obok nich zatrzymała się czarna limuzyna. Wyszło z niej czworo mężczyzn w czarnych garniturach, którzy bezceremonialnie wepchnęli ich do środka i szybko ruszyli dalej. Sara i Roman nawet nie stawiali oporu, byli zbyt oszołomieni.

W środku posadzono ich pomiędzy mężczyznami, którzy nie odezwali się nawet słowem. Na jednej ścianie wisiał sporych rozmiarów telewizor, w którym dziennikarz opowiadał o pożarze przy studiu telewizyjnym, które należało do znanego kaznodziei Aidena. Dziennikarz powiedział, że doszły ich słuchy, że w wyniku awarii oświetlenia, które zwaliło się, powodując pożar i blokując wszystkie drogi ucieczki, zginęło kilkadziesiąt osób zgromadzonych w studiu nagraniowym uwielbianego przez naród programu. Na szczęście prawdziwym cudem było to, że sam Aiden przeżył i właśnie się z nimi połączył, żeby zdać osobistą relację z tego makabrycznego zdarzenia.

- Drodzy odbiorcy, stała się rzecz absolutnie mrożąca krew w żyłach. Straciliśmy... ja straciłem... wielu bliskich przyjaciół w wyniku tego makabrycznego, ale też całkowicie losowego wydarzenia. Przyrzekam, że dołożymy wszelkich starań, aby nigdy więcej się to nie wydarzyło. Niestety cała aparatura nagrywająca program spłonęła, więc nie jesteśmy w stanie przekazać służbom żadnych nagrań. Wszystko widziałem i obiecuję pełną współpracę z policją, aby ustalić, czy ktoś mógł przyczynić się do tego wypadku. Obiecuję wam to, Pan jest moim świadkiem. Teraz przepraszam, ale w tych trudnych chwilach muszę wrócić do swoich ludzi — potrzebują mnie.

- „Przecież to nie tak! Dlaczego nie powiedział nic o tych potworach? Przecież one wciąż mogą być na wolności?” – krzyknął przerażony Roman.

Jeden z mężczyzn w końcu się odezwał: - to co Pan Aiden powiedział, to jest jedyna prawda, jaka się wydarzyła. Z resztą, zaraz się z nim spotkacie, to będziecie mogli to sobie na spokojnie przedyskutować – powiedział i wrócił do grobowej ciszy.

Sara przez chwilę się zastanawiała. W świetle tego, co właśnie obejrzała, zrozumiała w końcu, co się wydarzyło. To musiał być kryzys wiary albo próba, jaką Pan przygotował dla niej. Ta komediantka wtłoczyła jej w głowę jakieś obrzydliwe obrazy i uciekła od rodziny. Poczuła w końcu spokój. Zaraz wróci do domu. Limuzyna w całkowitej ciszy zmierzała ku studiu telewizyjnemu.